Dinsdag 18 december: ik haal mijn Antarctisch rijbewijs

De sleur treedt stilaan op: elke dag om 8 uur opstaan, ontbijten, wachten op de eerste ‘Prinoths’, containers laden, middageten, wachten, laden, wachten...

Terwijl we wachten, hebben we de gelegenheid om weer eens met Alain Hubert te discussiëren. Vandaag heb ik mijn eerste ritten naar de opslagplaats gemaakt. Hoewel het heel dichtbij lijkt, doe ik er met mijn tractor twintig minuten over. De oever van de baai en de helling tot op het plateau zijn werkelijk heerlijk. De piste loopt tussen zachte sneeuwgolven en enkele prachtige kliffen die blauwig glanzen. Ik rijd ook met een rupsvoertuig: die dingen raken gewoon niet vooruit! Voor wie hier twintig uur mee onderweg is, moet het wel erg vermoeiend zijn. Maar ondertussen voeg ik een nieuw regeltje op mijn cv: chauffeur op Antarctica.

Er blijven nu nog minder containers over: twaalf containers, 800 petroleumvaten, Morgen moeten we nog 12 ton beton, enkele paletten hout en een werfkraan lossen. Naar mijn mening kunnen wij overmorgen gerust vertrekken. Maar de kapitein is pessimistischer en denkt dat het nog drie dagen kan duren. We besluiten te wedden... maar natuurlijk beslist hij zelf wanneer hij wegvaart en kan hij zo misschien wel vals spelen. Voor morgen kondigen ze een lichte depressie aan, met veel wind van 5 tot 6 beaufort, wat ook voor vertraging kan zorgen.

En in al die sleur ben ik nog de was helemaal vergeten. Het slaat echt tegen!

Ondertussen zien we dezelfde diersoorten: Weddellzeehond, Wilsons stormvogeltje, zuidpooljager, sneeuwstormvogel, Antarctische stormvogel.