Woensdag 19 december: in de Antarctische Oceaan zwemt een rus.

Eén van de Russische matrozen op de Papanin begint zijn dag goed: hij is ’s morgens vroeg gewoon in het ijskoude water van de Antarctische Oceaan gaan zwemmen. Waarschijnlijk zijn er weinig mensen die deze bibberduik vrijwillig wagen, maar deze kolos heeft erom gewed. Na een sauna maakt hij warempel enkele slagen aan de rand het pakijs.

Iedereen die dan al wakker is, en de voltallige pers en alle fotografen zijn erbij en verzamelen bewijsstukken voor dit exploot.

Na een korte nacht lossen we verder. Alles loopt op wieltjes: alleen raakt er een slee in de rupsbanden van een tractor die zijn bocht te kort neemt. Al het hout valt van de slee in één hoop op de grond terecht. Alain Hubert is er niet trots op: hij heeft immers met de tractor gereden. Na het eten spreekt hij ons aan: “Hé, met jullie erbij heb ik tenminste geleerd nu en dan mijn bek te houden; je bent inderdaad nooit te oud om te leren».

Tot grote vreugde van enkelen krijgen we worstenbroodjes. Alleen nog frieten en we zijn net thuis!

Deze regels schrijf ik rond mindernacht, wanneer het lossen bijna afgelopen is. Er moeten nog maar acht of negen sleden met vaten of betonblokken vervoerd worden. We vertrekken dus morgen: ik heb mijn weddenschap gewonnen. De kapitein wordt nog kleiner dan hij al was. Grootmoedig schenk is hem een pakje M&Ms. We hebben er immers massa’s van, maar ze zijn pas na twee weken tussen de voorraden opgedoken.

Vandaag zien we een Kaapse stormvogel, een soort die we nog niet in Crown Bay gezien hebben.