Vrijdag 21 december: de langste dag

Ik blijf lekker lang in bed en om 8 uur zit ik alleen aan het ontbijt. Ik ga vogels tellen, maar er zijn nog steeds even weinig soorten. Dat blijft waarschijnlijk zo zolang we in het ijs blijven. In de late middag steken de poolcirkel in de andere richting over. Wij zien na lange tijd de zon weer ondergaan. Het blijft wel steeds een beetje klaar, want we zitten nog dicht bij de poolcirkel. Toch is het niet helder genoeg om te observeren. Een beetje vóór de poolcirkel laat de kapitein zijn schip stoppen om de machines na te kijken en de brug schoon te maken. De Papanin blijft drie uren in een ijsvrij stuk zee drijven, zonder dat er ook maar één vogel opdaagt.

Wij komen voorbij de zones waar wij tijdens onze heenreis veel dwergvinvissen zagen. Maar ze zijn er niet meer. We zien wel drie butskoppen. Deze walvisachtigen zijn de meest waargenomen spitssnuitdolfijnen in het zuidpoolgebied. Ze hebben een dikke ronde bult op hun kop en kunnen tot 2000 meter diep duiken. Er zijn ook veel minder zeehonden dan tijdens de heenreis.

Morgen moeten we nog een hele dag op ijsdieet. Zelfs de grootste lekkerbek zou er genoeg van krijgen. Wat diëten betreft: vanmiddag staat er ‘plof’ op tafel. Dit Kazakse gerecht lijkt wat op Indiase biryani. Meestal is het eten lekkerder dan dat wij gevreesd hadden. Onze Azerbeidjaanse kok maakt ook uitstekend stoofvlees (of althans iets dat er sterk op lijkt), borsjt en dus ook plov... Ook onze eetgewoontes veranderen vandaag, want we zijn met minder passagiers. We tafelen nu met de bemanning om 7.30, 11.30, 15.30 en 19.30 uur.